![]() | ![]() |
| Toynbee "Giàcomo da Santo Andrea" |
Giacomo della Cappella di Sant'Andrea of Padua was the son of Odorico da Monselice and Speronella Delesmanini, a very wealthy lady, who is said to have had six husbands. Giacomo appears to have inherited a great property, which he squandered in the most senseless acts of prodigality. He is supposed to have been put to death by order of Ezzelino da Romano in 1239. [See E. Salvagnini, 'Jacopo da Sant'Andrea e i feudatarii del padovano', in Dante e Padova (Padova, 1865), pp. 30-74 and R. Cessi, Bull. Museo civico di Padova, xi (1908), 49 ff.]
His chief peculiarity seems to have been a mania for setting fire to his own and other people's houses. On one occasion, when on his way from Padua to Venice, he is said to have used a large number of gold coins in making 'ducks and drakes' in the Brenta. On another, being sleepless, he ordered his attendants to tear up in his chambers a quantity of stiff silken stuffs in order that the sound of the tearing might make him drowsy. Benvenuto gives the following account of him, which he says came to him from a trustworthy source:
. . . debes scire quod iste Jacobus fuit de potenti civitate
Paduae, vir nobilis de capella sancti Andreae, a qua denominationem
sumpsit; homo quidem ditissimus omnium privatorum suae patriae in
campis, villis, pecuniis, animalibus; qui inaestimabilem opulentiam
divitiarum prodigaliter, immo proterve et insane perdidit et
consumpsit. Nam, ut audivi a fide dignis de terra sua, fecit multas
ridendas vanitates. Semel cum non posset dormire, mandavit, ut
portarentur plures petiae pignolati cipriani facti cum colla, et
lacerarentur a familiaribus in camera, ut ad illum stridulum sonum
provocaretur sibi somnus; ideo digne autor facit ipsum a canibus
lacerari, non ad solatium, sed ad supplicium. Alia vice cum iret de
Padua Venetias per flumen Brentae in navi cum aliis juvenibus
sociis, quorum aliqui pulsabant, aliqui cantabant, iste fatuus, ne
solus videretur inutilis et otiosus, coepit accipere pecuniam, et
denarios singulatim deiicere in aquam cum magno risu omnium. Sed ne
discurrendo per ista, videar tibi magis prodigus verborum quam ipse
nummorum, venio breviter ad magnam violentiam, quam insane fecit in
bona sua. Cum enim semel esset in rure suo, audivit, quemdam
magnatem cum comitiva magna nobilium iree ad prandium secum; et qma
non erat provisus, nec poterat in brevissimo temporis spatio
providere, secundum quod suae prodigalitati videbatur convenire
subito egregia cautela usus est; nam fecit statim mitti ignem in
omnia tuguria villae suae satis apta incendio, quia ex paleis,
stipulis et canulis, qualia sunt communiter domicilia rusticorum in
territorio paduanorum; et veniens obviam istis, dixit, quod
fecerat hoc ad festum et gaudium propter eorum adventum, ut ipsos
magnificentius honoraret. In hoc certe violentior et vanior fuit
Nerone, quia Nero fecit incendi domos urbis, iste vero proprias. . . .
Ideo bene autor induxit canes ad faciendam venationem de eo, qui
sibi et alteri violentiam miserabilem intulerat.